يک ساعت و نيم سپيد

روي دوش ثانيه ها

خسته

كبريتي هم اگر تكان بخورد

اتمي، منفجر مي شوم

حالا چه برسد به اينكه

روي هر در

قفلهايي به دنيا آمده باشند

كه اصلا نمي شود نازشان را كشيد

نه اصلا من ناز كشيدن بلد نيستم

شايد انقدر آن را بكشم پاره شود

بايد روي فكرهايم كمي سنگين تر راه بروم

نيم كيلو به خودت هم فكر كن

زمين به آسمان نمي رود

شايد آن كبريت تو باشي

و من كليد اين قفل هاي شبيه سازي شده

منوي اصلي